Historia druku

Historia druku nie jest zbyt długa. Tradycyjny druk jest bowiem specyficznym sposobem nanoszenia obrazu na podłoże drukowe. Polegało to na odbiciu obrazu z formy drukowej na podłoże drukowe przy pomocy szybkoschnącej farby drukarskiej. Człowiek jednak długo nie potrafił wynaleźć takiego tworzywa, które mogłoby precyzyjnie przyjmować farbę, która szybko wysycha.

Na początku powielano tekst tylko i wyłącznie metodą ręczną. Teksty przepisywano, a obrazy przerysowywano i malowano. Zadania te wykonywali skrybowie. Obrazy odbijano także za pomocą środków barwiących na tkaninach. Była to swoista forma zdobnictwa, jednak nie można jej określić mianem poligrafii, ponieważ metoda ta nie służyła utrwalaniu informacji. Innymi metodami powielania napisów była metoda kopiowania poprzez odciśnięcie kształtu w miękkim materiale, wypalano także wzór za pomocą odciśnięcia gorącej formy.

W Chinach wynaleziono papier dopiero w 105 roku. Było to pierwsze podłoże drukarskie i jak dotychczas najlepsze i najczęściej używane. Dzięki temu wynalazkowi rozwinął się w estampaż. Jest to technika masowego wykonywania odbitek z napisów, które były wykonane w kamieniu. Pierwszym wyrobem poligraficznym jest odbitka drzeworytnicza, która powstała w Chinach kilkaset lat później. Od tego momentu rozpoczęła się era poligrafii, czyli techniki, która zajmuje się procesami wytwarzania druków i w ten sposób utrwalania informacji – graficznych, jak i tekstowych.

Comments are closed.